مهدی بیانی

بياني. مهدي. اين دانشمند هنرشناس و استاد دانشگاه تهران اصلاً فراهاني بود، ولي خود او در سال 1285 ش. در همدان زاده شد. در دو سالگي پدرش را از دست داد و همراه افراد خانواده رهسپار تهران گرديد و در اين شهر سكونت گزيد.

بياني تحصيلات ابتدايي را در دبستان اقدسيه، و متوسطه را در دارالفنون به انجام رساند؛ آنگاه وارد دانشسراي عالي شد و در رشته فلسفه و ادبيات ليسانس گرفت. در سال 1310 ش. به خدمت وظيفه درآمد و از آغاز سال 1312 به‌عنوان معلم و كتابدار در دانشسراي عالي و دانشكده ادبيات استخدام شد (24:3؛ 636:4). در همين اوقات بود كه مديريت كتابخانه معارف، از مؤسسات تابعه وزارت فرهنگ، به او واگذار شد و وي با شوقي فراوان به خدمت پرداخت.

ادامه نوشته

سید جلال الدین مجتبوی

سید جلال الدین مجتبوی به سال ۱۳۰۷ در تهران متولد شد. پس از طی تحصیلات ابتدایی و متوسطه در ۱۳۳۰ در رشته فلسفه و علوم تربیتی دانشگاه تهران پذیرفته شد. سپس در ۱۳۳۷ دوره فوق لیسانس و دکتری را که آن زمان پیوسته بود آغاز نمود و در ۱۳۴۶ با دفاع از پایان‌نامه خویش با عنوان «خدا در فلسفه ارسطو و ابن سینا» موفق به اخذ درجه دکتری فلسفه از دانشگاه تهران گردید.

ادامه نوشته

سید محمد مشکوه

سید محمد مشکوة (تولد ۱۲۷۹ خورشیدی، بیرجند تا ۱۸ مهر ماه ۱۳۵۹ خورشیدی) استاد دانشگاه تهران، نسخه شناس و کتابشناسی ایرانی بود. وی در بیرجند زاده شد. آموزش‌های نخستین خود خود را در مکتبخانه‌های بیرجند انجام داد. مدتی نیز به کسب و تجارت مشغول شد. در ضمن کار، به آموختن زبان فرانسه پرداخت. در ۱۲۹۳ خورشیدی به مدرسه «علمیه معصومه بیرجند» رفت و صرف و نحو، منطق، معانی و بیان و مقدمات فقه و اصول را آموخت. در ۱۲۹۶ خورشیدی راهی مشهد شد و در حوزه علمیه مشهد نزد ادیب نیشابوری درس خواند. در ۱۳۱۱ هـ. ش به دعوت وزارت معارف وقت، به آموزش فلسفه در مدرسه سپهسالار پرداخت و در آنجا شرح منظومه حکمت حاج ملا هادی سبزواری، شرح اشارات و تنبیهات ابن سینا و بخش الهیات شفا ابن‌سینا را آموزش می‌داد. در ۱۳۱۵ هـ. ش از دانشگاه تهران در رشته زبان و ادبیات فارسی درجه دکتری گرفت.

انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به پاس سال‌ها خدمات علمی و فرهنگی وی، طی مراسم بزرگداشتی که در ۱۸ مرداد ماه ۱۳۸۹ هـ. ش برای وی برگزار کرد وی را به عنوان یکی از مفاخر ایران‌زمین معرفی کرد.

ادامه نوشته

علی دوانی

علی دوانی در 23 ربیع‌الثانی 1348 قمری برابر با 5 مهر 1308 شمسی در روستای دوان، واقع در شمال کازرون به‌دنیا آمد.

در هفت سالگی همراه با خانواده از دوان به آبادان مهاجرت کرد. تحصیلات ابتدایی را در آنجا گذراند و سپس به آموزشگاه فنی شرکت نفت وارد شد.
در سن 14 سالگی بر اثر شور و شوقی که به تحصیلات حوزوی داشت، به نجف اشرف رفت و به‌مدت پنج سال و نیم از محضر استادان و فضلای آنجا تلمذ کرد. در 1327 شمسی به کشور بازگشت و در همان سال با خاندان آیت‌الله آقا احمد آل‌آقا نهاوندی (از نوادگان وحیدی بهبهانی) وصلت نمود و در قم سکونت گزید.

ادامه نوشته

محمد خوانساری

محمد خوانساری، در سال ۱۳۰۰ خورشیدی در شهر اصفهان بدنیا آمد. پس از طی دوره ابتدایی در مدرسه ایران؛ دوره متوسطه در دبیرستان سعدی اصفهان را به پایان رساند. پس از انجام تحصیلات مقدماتی و بعد از مدتی پرداختن به تحصیلات حوزوی ، جهت ادامه تحصیلات کلاسیک خویش وارد دانشسرای مقدماتی شد. وی در سال ۱۳۱۹ به اخذ دیپلم دانشسرای مقدماتی نایل شد. از آنجا که رتبه دوم را دارا بود جهت ادامه تحصیل در دانشسرای عالی به تهران آمد. از استادان به نام خوانساری در این دوره می‌توان از جلال الدین همائی نام برد که در آن زمان با عنوان دبیری تازه به دانشگاه منتقل شده بود.

انتقال وی به تهران، در ادامه مسیر علمی او و تکمیل تحصیلاتش نقش به سزایی داشت.محمد خوانساری از همان سال‌های اول دبیرستان همزمان با کسب علوم کلاسیک به تحصیل زبان عرب و علوم دینی نیز همت گمارد و در جلسات درس چند تن از علمای طراز اول اصفهان که دارای درجه اجتهاد بودند، اصول عقاید، اخلاق و دیگر علوم مرتبط را آموخت. قسمتی از شرح منظومه حاجی سبزواری و قسمتی از شرح اشارات را هم در محضر حاج میرزا ابوالحسن شعرانی تلمذ نمود و بعدها در مقابله و تصحیح کتاب «مصباح الهدایه» جلال الدین همائی با وی همکاری داشت.

ادامه نوشته

دکترنصرالله پورجوادی

دکترنصرالله پورجوادی فرزند ماشاءالله - از خانواده‌ای اصالتاً اصفهانی - در تهران به دنیا آمد. او پس از اتمام دبیرستان برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و کارشناسی خود را در رشته فلسفه از دانشگاه سانفرانسیسکوِ دریافت کرد. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۶ به دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران رفت و موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد فلسفه در سال ۱۳۵۱ و سپس دکترای فلسفه در سال ۱۳۵۷ از این دانشگاه شد.

دکتر پورجوادی چندین بار در مناسبتها و قدردانی از وی درامور محوله مورد تقدیر قرار گرفته که اسناد آن در کتاب زندگی نامه و خدمات علمی و فرهنگی دکتر نصرالله پورجوادی از انتشارات انجمن آثار و مفاخر فرهنگی موجود می باشد

دکتر نصرالله پورجوادی خدمت خود را با سمت مربی مرکز تعلیمات عمومی دانشگاه شریف در سال ۱۳۵۲ آغاز کرد و تا سال ۱۳۶۶ استادیار در این مرکز مشغول به خدمت بود و از این سال به بعد در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران پی گرفت و با پشت سر گذاردن مدارج دانشگاهی به اخذ رتبه استادی این دانشگاه نایل شد .

ادامه نوشته

ابو یوسف یعقوب بن اسحاق کندی

متولد سال 181 ه.ق و متوفای سال 258 ه.ق بود. (796 میلادی و 873 میلادی.) فلسفه اسلامی با کندی، معروف به فیلسوف عرب، آغاز شده است.
کندی معاصر با مأمون و معتصم، دو خلیفه عباسی، بود. ابو معشر بلخی، شاگرد معروف کندی، او را یکی از چهار مترجم درجه اول دوره اسلامی می‌دانست. کندی فیلسوفی صاحب نظر و بلند قدر بود و در حدود 270 کتاب و رساله در زمینه های مختلف منطق، فلسفه، نجوم، حساب، هندسه، طب و اصول عقائد دینی به او منسوب است.

ادامه نوشته

قاضي ميبدي

قاضی کمال الدین میر حسین میبدی فرزند معین الدین متخلص به منطقی معروف به قاضي ميبدي

تاریخ تولد و وفات ( ... - ۹۱۱/۹۱۰/۹۰۴) قمری

ملقب به کمال‌الدین. در شیراز نزد علامه جلال‌الدین دوانی به کسب علم پرداخت. در هر یک از رشته‌های منطق ، حکت و ریاضیات ، کلام ، تصوف و احکام اسلامی تحقیقات بسیار کرد و در آن مراتب صاحب نظر گردید. او علاوه بر آنکه در نثر قدرت داشت و عربی و فارسی را هم خوب می‌نوشت و به فارسی نیکو شعر می‌سرود و در معما و لغز دست داشت.

ادامه نوشته

ابوطاهر فیروزآبادی

ابو طاهر محمد بن سراج الدین یعقوب مجد الدین فیروز آبادی ( ملیت: ایرانی  قرن:8)

 (817 / 816 -729 ق)، عالم لغوى، ادیب، مفسر، قاضى و فقیه شافعى. نسبش به شیخ ابواسحاق شیرازى و به روایتى به ابوبكر صدیق مى‏رسید و لذا او خود را صدیقى معرفى مى‏كرد. اصل وى از فیروزآباد شیراز است، كه در كارزین به دنیا آمد و در آن جا در هفت سالگى قرآن را حفظ كرد. در هشت سالگى به شیراز رفت و از محضر علماى آنجا استفاده نمود، سپس به بغداد، مصر، شام، روم، حجاز، یمن و اغلب سرزمینهاى شرقى مانند هند مسافرت كرد.

ادامه نوشته

حاج میرزا محمد مهدی محی الدین الهی قمشه ای

حاج میرزا محمد مهدی محی الدین الهی قمشه ای در سال ۱۳۱۸ هجری قمری در شهر قمشه از توابع اصفهان متولد شد. از آنجا كه در شعر به الهی تخلّص می كرد ملقب به الهی قمشه ای شد.

نیاكان ایشان از سادات بحرین بودند كه در زمان نادرشاه افشار، به شهر قمشه وارد شدند. پدرایشان مرحوم ملا ابوالحسن از روحانیونی بود كه در زهد و تقوا شهرت داشت. استاد الهی قمشه ای در سن پنج سالگی به مكتب رفت و تا هفت سالگی مقدمات را فرا گرفت. سپس نزد پدر و اساتید و ادبای شهر به تحصیل علم و ادب پرداخت. با وجود خردسالی، كتب مهم و مشكل ادب پارسی و عرب را فرا گرفت. در ده سالگی نظامی را نزد پدر فرا گرفته بود و در پانزده سالگی در ادبیات عرب به مقامی رسید كه شرح نظام نیشابوری و مغنی اللبیب ابن هشام و مطوّل تفتازانی را تدریس می كرد.

ادامه نوشته

حسین محی الدین الهی قمشه ای

حسین محی الدین الهی قمشه ای  فرزند چهارم استاد فقید مهدی الهی قمشه ای و خانم طیبه تربتی در دی ماه 1318  (ژانویه 1940) در تهران به دنیا آمد. تحصیلات ابتدائی، متوسطه و دانشگاهی را به ترتیب در دبستان دانش، دبیرستان مروی و دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران تا درجه دکتری (Ph.D. In Islamic Philosophy & Theology) به پایان برد و نیز تحصیلات حوزوی و سنتی (Liberal studies)  را نزد پدر، و استادان دیگر دنبال کرد. پدر ایشان فیلسوف، مجتهد، شاعر و مترجم برجسته ای بودند و اولین و معتبر ترین ترجمه فارسی قرآن از کارهای ایشان میباشد. دکتر قمشه ای پس از پایان تحصیلات دانشگاهی به کار تدریس در دانشگاه تهران و سایر مراکز آموزش عالی در داخل و بعد ها خارج از کشور پرداخت و در کنار آن به تالیف و ترجمه در زمینه عرفان و ادبیات و زیبائی شناسی مشغول شد. وی در سال 1358 قریب یکسال نیز ریاست کتابخانه ملی ایران را عهده دار بود.

ادامه نوشته

غلامرضا اعوانی

غلامرضا اعوانی در سال 1321 در سمنان به دنیا آمد. وی در کودکی راهی مکتبخانه شد تا خواندن و نوشتن، قرائت قرآن و آداب را بیاموزد

سپس به مدرسه علاء الدوله رفت و دوران ابتدایی به سبک جدید را پشت سرگذاشت. اعوانی در دبیرستان به تحصیل در رشته ادبی پرداخت و در عین حال از مطالعه دورس دینی نیز غافل نبود.

در سال 1340 با اخذ مدرک دیپلم دبیرستان به دلیل کسب رتبه ممتازی از دانشگاه آمریکایی بیروت بورس دریافت کرد و به آن دانشگاه رفت و در دوران تحصیل به فلسفه اسلامی علاقه‌مند شد.

اعوانی پس از بازگشت به ایران در آزمون فوق لیسانس دانشگاه تهران پذیرفته شد و تز خود را با عنوان «وجود شناسی از دیدگاه کانت و ملاصدرا» نوشت.

ادامه نوشته

ملاهادی سبزواری

حاج ملا هادی فرزند ملا مهدی معروف به حکيم سبزواری (حاجی سبزواری ـ صاحب اسرار) یکی از بزرگترين حکمای قرن سيزدهم هجری بود. سبزواری حکيمی معروف و عالمی مشهور و زاهدی بارع و خدا دوست بود. در جهان حکمت و فلسفه، منطق و کلام استاد و در فقه و اصول و حديث و تفسير نيز مهارت داشت. سبزواری در سال 1212 (سالی که بحر العلوم وفات نمود) در سبزوار به جهان چشم گشود، و در کودکی از خواندن و نوشتن فارغ گشت و در هشت سالگی به خواندن صرف و نحو و ادبيات عرب و دروس مختلف مشغول گشت. در سن ده سالگی پدر خويش را از دست داد و قبل از بلوغ در مشهد مقدس در منزل یکی از بستگان نزديک خويش به تحصيلات خود ادامه داد. سبزواری در جوانی پس از تکميل سطوح فقه و اصول و ادبيات عرب از مشهد عازم اصفهان شد و از محضر حاج ملا علی نوری و حاج ملا اسماعيل حکيم به خواندن دروس حکمت و... ادامه داد و بعد از هشت سال (در سن 28 سالگی) از اصفهان عازم مشهد شد و به تدريس فقه و اصول و حکمت و کلام و منطق مشغول شد و عده ای از علاقه مندان به اين رشته در استان خراسان از محضرش بهره ها بردند و به درجه علمی ارتقاء یافتند.

ادامه نوشته

خواجه عبدالله انصاری

شیخ‌الاسلام ابواسماعیل عبدالله بن ابی‌منصور محمد (زادهٔ ۳۹۶ ه‍. ق. / ۱۰۰۶ م. درگذشتهٔ ۴۸۱ ه‍. ق. / ۱۰۸۸ م.) معروف به «پیر هرات» و «پیر انصار» و «خواجه عبدالله انصاری» و «انصاری هروی»، دانشمند و عارف بود.

وی از اعقاب ابو تراب انصاری است. مادرش از مردم بلخ بود و عبدالله خود در هرات متولد شد و از کودکی زبانی گویا و طبعی توانا داشت چنانکه شعر فارسی و تاری را نیکو می‌سرود و در جوانی در علوم ادبی و دینی و حفظ اشعار عرب مشهور بود و مخصوصاً در حدیث قوی بود و امالی بسیار داشت و در فقه روش امامحنبل را پیروی می‌کرد.

آرامگاه خواجه عبدالله انصاری در هرات

وی در تصوف از شیخ ابوالحسن خرقانی تعلیم گرفت و جانشین او بود. محل اقامتش بیشتر در هرات بود و در آنجا تا پایان زندگانی به تعلیم و ارشاد اشتغال داشت.

انصاری شعر می‌سرود ولیکن بیشتر شهرت وی به جهت رسالات و کتب مشهوری است که تألیف کرده‌است و از آن جمله‌است ترجمهٔ املاء طبقات الصوفیه سلمی به لهجه هروی  طبقات‌الصوفیهٔ سلمی به لهجه هروی و تفسیر قرآن که اساس کار میبدی در تألیف کشف‌الاسرار قرار گرفته‌است.

از رسائل منثور او که به نثر مسجع نوشته مناجات‌نامه، نصایح، زادالعارفین، کنزالسالکین، قلندرنامه، محبت‌نامه، هفت‌حصار، رسالهٔ دل و جان، رسالهٔ واردات و الهی‌نامه را می‌توان نام برد.

ادامه نوشته

محمد لنگهاوزن

 چهره برگزيده در هشتمين دوره چهره هاي ماندگار 

محمد لگنهاوزن در سوم مي 1953 ميلادي در نيويورک آمريكا متولد شد. او در سال 1983 مدرك دکتري خود را در رشته‌ي فلسفه از دانشگاه هوستون گرفت و در سال 1979 در اين دانشگاه استخدام شد و تا 1989 به تدريس دروس مقدمه‌ي منطق، مقدمه‌ي فلسفه، زيبايي‌شناسي، فلسفه‌ي علم، علم اخلاق، فلسفه‌ي مذهب و متافيزيک مشغول بود.
لگنهاوزن كه در يك خانواده‌ي كاتوليك پرورش يافته بود، به واسطه‌ي آشنايي با مسلمانان و تحقيق درباره‌ي اسلام به آيين اسلام و مذهب تشيع گرويد و سال‌ها پيش به دعوت انجمن حكمت و فلسفه به ايران آمد. كتاب «اسلام و کثرت‌گرايي ديني» از جمله آثار اوست كه در ايران منتشر شده است.

منبع:جام جم

میرداماد

میر برهان‌الدین محمدباقر استرآبادی معروف به میرداماد، معلم ثالث و متخلص به اشراق، فیلسوف، متکلم و فقیه برجسته دوره صفویه و از ارکان مکتب فلسفی اصفهان است. مهم‌ترین شاگرد او ملاصدرا بوده‌است.

میرداماد فرزند میر شمس‌الدین محمد استرآبادی مشهور به داماد و از سادات حسینی گرگان است. محمد استرآبادی با دختر علی بن عبد العالی معروف به محقق کرکی ازدواج نمود و به همین خاطر او را داماد نامیدند. میرداماد این لقب را از پدر خود به ارث برده‌است.

میرداماد تحصیلات خود در علوم عقلی و نقلی را به ترتیب در شهرهای مشهد، قزوین، کاشان و اصفهان تکمیل نموده‌است.

میرداماد در سال ۱۰۴۱ هجری قمری در نجف وفات نمود و همانجا مدفون گشت.

ادامه نوشته

ملاصدرای شیرازی

صدرالدین محمد بن ابراهیم قوام شیرازی معروف به مُلاصَدرا و صدرالمتألهین متأله و فیلسوف شیعه ایرانی و یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان و روحانیان جهان اسلام در سدهٔ یازدهم هجری قمری و بنیان‌گذار حکمت متعالیه است.

ظهور ملاصدرا در حوالی پایان هزارهٔ اول پس از پیدایش اسلام به وقوع پیوست، و لذا، کارهای او را می‌توان نمایش دهندهٔ نوعی تلفیق از هزار سال تفکر و اندیشهٔ اسلامی پیش از زمان او به حساب آورد.

ادامه نوشته

خواجه نصیر طوسی

ابو جعفر محمد بن محمد بن حسن طوسی (زادهٔ ۵۸۰ خورشیدی در توس - درگذشتهٔ ۱۱ تیر ۶۵۳ خورشیدی در کاظمین؛ ۵۹۸ - ۱۸ ذی‌الحجه ۶۷۲ قمری) ملقب به خواجه نصیر طوسی یا خواجه نصیرالدین طوسی، فیلسوف، متکلم، فقیه، دانشمند، ریاضیدان و سیاست‌مدار ایرانی] شیعه سده هفتم است. کنیه‌اش «ابوجعفر» و به القابی چون «نصرالدین»، «محقق طوسی»، «استاد البشر» و «خواجه» شهرت دارد

روز پنج اسفند در ایران روز بزرگداشت خواجه نصیر طوسی و روز مهندس نام‌گذاری شده‌است

وی یکی از سرشناس‌ترین و متنفدترین شخصیت‌های تاریخ جریان‌های فکری اسلامیست. علوم دینی و عقلی را زیر نظر پدرش، و منطق و حکمت طبیعی را نزد دایی‌اش آموخت. تحصیلاتش را در نیشابور به اتمام رساند و در آنجا به عنوان دانشمندی برجسته شهرت یافت.

وی در زمان حمله مغول به ایران در پیش ناصرالدین، محتشم قهستان، به کارهای علمی خویش مشغول شد. در همین زمان اخلاق ناصری را نوشت. پس از مدتی به نزد اسماعیلیان در دژ الموت نقل مکان کرد، اما پس از حمله هلاکوی مغول و پایان یافتن فرمانروایی اسماعیلیان(۶۳۵ ه.خ) هلاکو نصیرالدین را مشاور و وزیر خود ساخت، تا جایی که هلاکو را به تازش به بغداد و سرنگونی عباسیان یاری نمود.

خواجه نصیر الدین طوسی در ۱۸ ذی الحجه ۶۷۲ (قمری) هجری قمری وفات یافت، و در کاظمین دفن گردید

ادامه نوشته

شيخ شهاب الدين سهروردي

شيخ شهاب الدين يحيي بن حبشي بن اميرك سهروردي ، بي شك يكي از بزرگان حكمت و فلسفه و عرفان ايران زمين است .و اين حكيم فرزانه درمدت عمر كوتاه ولي پربار خويش ،آثار ارزنده و ماندگاري به جامعه بشري تقديم كرده است كه از زواياي گوناگون درخور توجه و دقت هستند . هدف اصلي او در پرداختن به مسايل فلسفي ، احياي تفكر فلسفي ايران باستان وبد و با حكيم ابوالقاسم فردوسي دريك مسير قرار گرفت . شهاب الدين ازكودكي انديشه اي نيرومندو هوش سرشار و براي تحصيل علم و طبعي حريص و مولع داشت . دوران كودكي و اوان حداثت سن و آغاز تحصيل را در مولدو مسقط خود سهرورد گذرانيد.

ادامه نوشته

سید جمال‌الدین اسدآبادی

سید جمال‌الدّین اسدآبادی (۱۲۱۷خورشیدی اسدآباد-۱۲۷۵خورشیدی‌ استامبول) که از او با نام‌های جمال‌الدین الافغانی و سید محمد بن صفدر الحسین نیز نام برده می‌شود. اندیشمند سیاسی و مبلغ اندیشه اتحاد اسلام بود. وی همچنین از اولین نظریه پردازان بنیادگرایی اسلامی محسوب می‌شود.

از او با عنوان آغازگر نهضت بیداری اسلامی در سده‌های اخیر نام می برند.

اطلاعات اندکی درباره محل تولد و خانواده وی در دست است و محل تولد او همیشه محل اختلاف بوده‌است.با وجود لقب «افغانی» که او خود را با آن معرفی می‌نمود و با آن شناخته شده بود، وی  ایرانی و شیعه و از مردم اسدآباد همدان بود^.

هرچند گروهی معتقدند که وی حنفی مذهب و از مردم اسعدآباد مرکز ولایت کنرافغانستان است.    محمد عبده شاگرد سید جمال الدین و مترجم کتاب نیجریه وی به زبان عربی، در مقدمه ترجمه کتاب می‌نویسد، سید جمال الدین ایرانی بود ولی به دو علت خود را افغانی معرفی می‌نمود: اول اینکه بتواند در کشورهای عربی خود را سنی معرفی کند و به هدف‌هایش برسد. دوم اینکه خود را از دست مقررات سختی که دولت ایران برای اتباعش در خارج قرار داده بود برهاند گمان می‌رود که سیدجمال‌الدین صلاح نمی‌دانسته کسی به هویت وی پی ببرد به طوری که گاهی به جای اسدآبادی، اسعدآبادی امضا می‌نمود.

ادامه نوشته

محسن بينا

محسن بينا متولد سال ۱۲۹۰ هجرى شمسى، مدرس زبان انگليسى مرحوم «آيت الله دكتر بهشتى»، «مقام معظم رهبرى»، «آيت الله هاشمى رفسنجانى» و معلم و مسؤول كتابخانه در همدان بود. وى فارغ التحصيل دانشكده الهيات دانشگاه تهران بود و نزد مرحوم «الهى قمشه اى»، «سيدعلى همدانى» و «حاج ملا آقاجان ابهرى» (عارف بى نام و نشان) تلمذ كرد.

از تأليفات استاد بينا مى توان «صرف و نحو عربى» (به زبان انگليسى)، «عيسى از ديدگاه قرآن» (ترجمه)، «موسى ازديدگاه قرآن» (ترجمه)، «منازل السائرين خواجه عبدالله انصارى» (ترجمه به انگليسى)، «كتاب البدايه» و «النهايه در اصول دين و اصول مذهب» (تأليف)، «منازل السائرين خواجه عبدالله انصارى» (ترجمه به فارسى)، «شمع جمع» (شرح و تفسير بر بخشى از غزليات حضرت امام خمينى (ره)) و «مجموعه گل» (راهنماى عملى تكامل انسان) را نام برد. وى به تدريس صرف، نحو و عرفان نيز مى پرداخت. استاد محسن بينا  ۱۹ شهريور دار فانى را وداع گفت.

ادامه نوشته

رضا داوری اردکانی

رضا داوري اردكاني در سال 1312 در اردكان يزد به دنیا آمد و تا پایان دوره اول متوسطه در آنجا به مدرسه رفت. در سال 1330 از دانشسرای مقدماتی اصفهان دیپلم گرفت و در مهرماه همان سال به استخدام وزارت فرهنگ (وزارت آموزش و پرورش فعلي) درآمد و چندين سال در مدارس شهرهاي اردكان، اراک، قم و تهران تدريس كرد. در سال 1334 براي تحصيل به دانشگاه تهران وارد شد و در رشته فلسفه به تحصيل پرداخت و در سال 1346 به اخذ درجه دكتري نائل آمد.

ادامه نوشته

سید علی موسوی بهبهانی

آیت الله حاج سید علی موسوی بهبهانی که از فقیهان برجسته به شمار می‌رود، در سال ۱۳۰۲ یا ۱۳۰۳ هـ . ق. در شهر بهبهان قدم به عرصه وجود نهاد.

پدرش، آقا سید محمد بن سید علی، از نوادگان سید عبدالله بلادی بحرینی و از علمای بهبهان بود.

نیای بزرگ آیت الله سید علی موسوی بهبهانی از کشور بحرین بود. چگونگی مهاجرت این خاندان به بهبهان را چنین نوشته‌اند:
زمانی در منطقه بلاد (از روستاهای بحرین) گوهری از سلاله پاک رسول گرامی درخشید و فرزندی از نسل امام موسی بن جعفر ـ علیه السلام ـ دیده به جهان گشود و سید عبدالله نام گرفت. وی از خاندان «آل غریف» به شمار می‌رفت و نزد استادان عالی مقام حوزه علمیه بحرین بهره فراوان برد.[۱]

ادامه نوشته

سيد جلال الدين آشتياني

سيد جلال الدين ميرى آشتيانى در سال ۱۳۰۴ خورشيدى در قصبه آشتيان از توابع سلطان آباد اراك در خانواده اى كاملاً متدين و مذهبى، چشم به جهان گشود.

ادامه نوشته

کریم مجتهدی

کریم مجتهدی (زادهٔ ۱۳۰۹) استاد فلسفه در دانشگاه تهران است. او سهم به‌سزایی در رشد پژوهش‌های فلسفی در ایران داشته است

ادامه نوشته

ابونصر فارابی

ابو نصر محمد بن محمد فارابی معروف به فارابی، از بزرگترین فیلسوفان ایرانی شرقی سده سوم و چهارم هجری است. اهمیت او بیشتر به علت شرحهایی است که بر آثار ارسطو نگاشته و به سبب همین مشروحات او را معلم ثانی خوانده‌اند و در مقام بعد از ارسطو قرار داده‌اند. وی آثاری نظیر «الجمع بین الرایین»، «اغراض ما بعدالطبیعه ارسطو»، «فصول الحکم» و «احصاءالعلوم» را از خود به یادگار نهاده‌است. در قرون وسطی آثاری چند از او تحت نام Alpharabius, Alfarabi, El Farati, Avenassar به زبان لاتین برگردانده شده اند.

پدر و مادر فارابی از تبار ایرانی بودند. ابن ابی اصیبعه و شهر زوری نوشته‌اند که ابونصر از نژاد ایرانی بوده‌است (= واصله فارسی) (= و کان من سلاله فارسیه).

ادامه نوشته

ابن سینا

ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا، مشهور به ابوعلی سینا و ابن سینا و پور سینا (متولد   ۳۵۹ خورشیدی در بخارا)، از مشهورترین و تاثیرگذارترینِ فیلسوفان و دانشمندان ایرانی  جهان اسلام بود. وی ۴۵۰ کتاب در زمینه‌های گوناگون نوشته‌است که شمار زیادی از آن‌ها در مورد پزشکی و فلسفه  است.  جرج سارتن او را مشهورترین دانشمند سرزمین‌های اسلامی می‌داند که یکی از معروف‌ترین‌ها در همهٔ زمان‌ها و مکان‌ها و نژادها است. کتاب معروف او «قانون» است.

ادامه نوشته

مهدی محقق

در بهمن 1308 هجری شمسی در مشهد در خانواده‌ای روحانی به دنیا آمد و تا نه سالگی در آن شهر بود و سپس در سال 1317 به تهران منتقل گردید و تحصیلات خود را در سطح ابتدائی و متوسطه دنبال کرد. از سال 1323 شروع به تحصیلات حوزه‌ای کرد و برای استفاده از محضر استادان بزرگ در سالهای 1326 و 1327 به مشهد آمد و در مدرسۀ نواب اقامت گزید و علوم حوزوی را در حوزه‌های علمیۀ مشهد و تهران تا مرحلۀ اجتهاد فرا گرفت و موفق به اخذ درجۀ اجتهاد از آیت اللّه کاشف الغطاء و آیت‌اللّه سیدمحمدتقی خوانساری گردید.

ادامه نوشته

حسن حسن‌زاده آملی

حسن طبری آملی مشهور به حسن حسن‌زاده آملی (زاده ۱۳۰۷ - کنون) (فرزند عبدالله) روحانی مجتهد و استاد حوزه است

ادامه نوشته

محمد تقی جعفری

 

علامه محمـدتقـی جعفری (تولد  ۱۳۰۲وفات - آبان ۱۳۷۷)  از جملهٔ فیلسوفان اسلامی و مولوی‌شناسان معاصر  کشور می‌باشد.

ادامه نوشته