پل آبکار در سال 1316 شمسی به تهران بازگشت و پس از خدمت نظام وظيفه زندگی حرفه ای خود را آغاز کرد. ابتدا در سازمان های دولتی عهده دار مشاغل فنی گرديد. هفت سال رييس دفتر فنی گمرکات و هفده سال رييس دفتر فنی وزارت دارايی بود. سپس مسئوليت دفتر فنی شهربانی کل را عهداه دار گرديد و در سال 1348 با درجه همرديف سرهنگ بازنشسته شد. در طول اين سالها او دفتر خصوصی خود را نيز دارا بود و در آن به فعاليت می پرداخت.

پل آبکار از پيشروان جنبش مدرنيسم در ايران بود و بناهايش را با ذوق و قريحه ای که داشت به خوبی با شرايط محلی انطباق داده بود. ساختمان های آبکار با ويژگی هايش کاملاً قابل شناسايی هستند. آجر بهمنی او با ورودی های کمی فرورفته و سنگ هايی که در اطراف آن نصب شده يکی از الگوهای مناسب معماری خانه های مسکونی در تهران است. پل آبکار ساختمان های بسياری طراحی کرد از جمله:

- ساختمان سينما نياگارا
- ايستگاه راديو ( بی سيم )
- ساختمان کليسای ارامنه کاتوليک واقع در خيابان شمالی سفارت روسيه.
- مدرسه کر و لال های باغچه بان
- کليه ساختمان های پيشکاری ها و ادارات وزارت دارايی استان ها و ساختمان های گمرکات.

پل آبکار تعداد زيادی ويلای مسکونی نيز ساخت که از معروفيت بسياری برخوردارند. آخرين پروژه او در مسابقه طرح کاخ شهرداری تهران برنده اول شد که متاسفانه اجرا نگرديد.

وی در سن 61 سالگی در اردی بهشت 1349 چشم از جهان فروبست
منبع :سايت بهانه دات نت